رزاق، رزقِ معـرفت از آسمان نداد            بر سـیـنه‌ای که بوی امام زمان نداد

حـیـران شدیم و بین بـیـابـانِ زندگی            بر ما کسی به‌جز گل نرجس، امان نداد

زانـو بـغـل گرفـتنِ ما بی‌دلیل نیست            عمری گذشت و یار، رخش را نشان نداد

در داغ سخت نائبِ او، سیلِ اشک هم            تسکـین به قلبِ سوختهٔ عاشقان نداد

پـایـان ابـتـلاست مقرب شدن به یار            بالا نـرفـت تا که کسی امتـحان نداد

دل‌مرده بودم و نظرم بر کتیبه خورد            جز پـرچـم حـسین دلـم را تکان نداد

خسران‌زده‌ست هر دو جهان نزد فاطمه            در راه سیـدالشهـدا هر که جـان نداد

می‌سوخت از عطش جگر شاه عالمین            اما کـسی به شـاه، از آبِ روان نداد

می‌خواست تا که لب بگشاید، دعا کند            از راه، نیـزه‌دار رسیـد و زمان نداد

آمـد رقـیـه جـسـم پـدر را بـغـل کـند            بر او اجـازه حـرمـلهٔ بـد دهـان نـداد

در بزمِ شام، خواست ببوسد لبِ پدر            اما امان به بوسه زدن خیزران نداد